گروه تآتر چهره با اجراي نمايشنامه «دو چهره ي کارفرما»، اثري از «لويي وآلدز» به سال 1981 در ايران به خانواده ي تاتري‌ها پيوست. در سال 1995 اين گروه  دوباره کار خود را با  اجراي نمايشنامه‌ي «عاقبت قلم فرسايي» اثر غلامحسين ساعدي (گوهر مراد) آغاز کرد.
يک سال بعد گروه با افراد تازه نفس‌تری نمايشي براي کودکان با نام« بُزبُز قندي» را تدارک ديد که در نوع خود از کارهاي موفق اين گروه محسوب مي‌شود. اين نمايش با سه سال اجرا در شهرها و کشورهاي مختلف اروپايي توجه بسياري از  تماشاگران خردسال ايراني را به خود جلب کرد.
در سال 1997 نمايش «مامور امنيتي» توسط گروه به روي صحنه رفت که اين نمايش برداشتي آزاد از  نمايشنامه «پليس» اثر «سلاومير مرژوک» نمايشنامه نويس به نام لهستاني بود.
«شاپرک خانم» اثر «بيژن مفيد» دومين نمايش ويژه کودکان گروه تآتر چهره  بود که در سال 1998 به روي صحنه آمد. يک سال بعد گروه نمايش «کله سفيد» اثر «ابراهيم مکي» را بر روي  صحنه برد.
در سال 2000 همکار تازه نفسي، «بهروز قنبر حسيني»، به گروه پيوست. که نخستين ثمره ي همکاري وي با گروه اجراي نمايش دونه برفي پشت پنجره بود.  سال 2001 گروه توانست دو نمايش  «رضا بيک ايمانوردي» اثر ابراهيم مکی و به کارگردانی نويسنده و نمايش ويژه کودکان «دويدم و دويدم» ، (به کارگردانی اصغر نصرتی) را به روي صحنه آورد.
در سال 2003 «روياي ساحل سبز» به نويسندگي و کارگرداني بهروز قنبر حسيني به روي صحنه آمد. «شازده کوچولوي» پير ثمره تلاش گروه تآتر چهره در سال 2004 بود و «کريم شيره‌ای و ناصرالدين شاه» آخرين تلاش نمايشی اين گروه محسوب می‌شود. که در پايان همان سال در آرکاداش تاتر به روی صحنه رفت.

اصغر نصرتی